مخزن خیسانده/جداساز

مخزن خیسانده/جداساز Mash-lauter tun

mash/luater tun

در آبجوسازی خانگی چون فضا و تجهیزات و البته بودجه ی ما محدود است،باید با اندکی خلاقیت و ابتکار و البته برپایه ی اصول،ابزار مختلفی درست کنیم یا تغییر شکل دهیم.یکی از مهمترین آنها مخزنی است که به ما امکان می دهد مالت آسیاب شده را در آن خیس کنیم و عصاره ی آن را بیرون بکشیم.برای اینکه در فضا و بودجه هم صرفه جویی کنیم این مخزن را به گونه ای تجهیز می کنیم که علاوه بر توانایی ثابت نگه داشتن دمای مخلوط خیسانده به مدت یک ونیم ساعت ،به عنوان مخزن جداساز نیز عمل کند.در اصل وقتی شما یک مخزن جداساز می سازید،فقط کافی است که آن را عایق حرارتی هم بکنید تا به عنوان مخزن خیسانده هم قابل استفاده باشد.ولی هنگامی که از یک کلمن ساده به عنوان مخزن خیسانده استفاده می کنید،اگر قرار باشد به عنوان جداساز هم ایفای نقش کند باید تغییراتی در کف و شیر خروجی آن اعمال کنید تا بتواند حریره را از مخلوط خیسانده جدا کند.در آبجوسازی خانگی عموماً از دو طراحی اصلی برای این مخازن دوکاره استفاده می شود؛یکی بهره گرفتن از دو دبه ی پلاستیکی تو در تو است و دیگری استفاده از کلمن های استوانه ای یا یخدان های چهارگوش که کف آنها به شبکه ی جداکننده مجهز می شود.

zapap

یکی از نکات مهمی که در هر دو سیستم باید در نظر گرفته شود،عمق بستر مالت است یعنی حجم و ارتفاع این مخزن باید به تناسب با حجم مخلوط خیسانده به گونه ای باشد که عمق بستر مخلوط خیسانده از 10 سانتیمتر کمتر نشود.مناسب ترین عمق بستر مالت برای حجم متداول خانگی(20لیتر) حدود 30 سانتیمتر است.هرچه این این ارتفاع کمتر باشد،بستر مالت نقش فیلتر کنندگی خود را در جریان بازچرخش حریره از دست می دهد و هرچه این ارتفاع بیشتر باشد باعث ایجاد چسبندگی و کلوخ مالت می شود که کار جداسازی حریره را با اختلال دچار می کند.
کلمن های استوانه ای 20 تا 25 لیتری می توانند تا 6 کیلو مالت آسیاب شده به همراه آب مورد نیازش را در خود جای دهند که برای حجم آبجوی ما که معمولاً 20 لیتر است مناسب خواهند بود.(به همین نسبت می توانید بگویید که برای حجم 50 لیتر آبجو باید از کلمن 50 لیتری استفاده گردد).کلمن های چهارگوش در حجم های مختلف به عنوان یخدان یا صندوق نگهداری مواد غذایی ساخته می شوند که برای منظور ما خیلی به درد بخور هستند.برای 20 لیتر آبجو با چگالی معمول یعنی بین 1.040 تا 1.070 از یخدان های 24 تا 34 لیتری که شیر خروجی هم دارند به خوبی می توانیم استفاده کنیم.البته معمولاً شیر آنها به کار ما نمی آید و باید آنرا تعویض کنیم.ولی سوراخش مهم است که اگر نداشته باشد برای ایجاد کردنش کمی به دردسر خواهیم افتاد و ممکن است دیواره ی کلمن را خراب کنیم.پس بهتر است اگر قصد خرید داریم از نمونه های بدون شیر یا جای شیر پرهیز کنیم .
خب اجازه بدهید ابتدا سیستم دبه های تو درتو را بررسی کنیم و بعد سر حوصله به سراغ نحوه ی ساختن مخزن جداساز با کلمن و یخدان برویم.
ساخت مخزن جداساز ساده با دبه های تو در تو

دبه های تو در تو با نصب لوله ی خروجی دبه ی داخلی با سوراخهای زیاد لوله ی خروجی با مهره و واشر نصب شده در انتهای دبه ی بیرونی

برای ساخت این مخزن نیاز به 2 دبه ی پلاستیکی 20 لیتری داریم که یکی از آنها باید شیر داشته باشد یا اینکه خودمان در انتهای آن سوراخی ایجاد خواهیم کرد.دبه ای که داخل دبه ی شیردار قرار می گیرد ، حکم آبکش را دارد و باید کف آن را عین آبکش سوراخ،سوراخ کنیم.به کمک یک دریل برقی باید سوراخهای زیادی به قطر 2 تا 3 میلیمتر در کف این دبه ایجاد نمائیم.اگر دبه ی بیرونی شیر نداشت باید به فاصله ی 2 سانتیمتر از کف دبه را با دریل سوراخ کنیم.قطر سوراخ باید به اندازه ی قطر بیرونی شیر مورد نظرمان باشد.البته می توانیم به سادگی از نصب شیر صرف نظر کنیم و یک شلنگ با قطر 1 سانتیمتر را از درون یک چوب پنبه ی لاستیکی عبور داده و مستقیماً از سوراخ دبه رد کنیم.در این حالت قطر سوراخ دبه باید 1 تا 2 میلیمتر از قطر بیرونی چوب پنبه کوچکتر باشد تا آببندی شود.یعنی اگر قطر چوب پنبه 18 میلیمتر است ،قطر سوراخ دبه باید 16 میلیمتر در نظر گرفته شود.اگر با اینحال باز نشتی داشت میتوان با چسب سیلیکونی یا آکواریوم دور خروجی اتصال را آببندی نمود.برای کنترل جریان خروجی هم می توان از یک گیره یا بهتر از آن یک شیر دوطرفه ی پلاستیکی در سر راه شلنگ خروجی استفاده کرد.اگر قصد دارید روی دبه شیر نصب کنید باید توجه کنید که چون بدنه ی دبه نازک است و تحمل شیر فلزی سنگین را ندارد باید از شیر پلاستیکی بهره بگیرید.واشر لاستیکی مناسب آن را هم باید به کار ببرید مثلاً اگر از شیر با توپی با قطر 10 میلیمتر استفاده می کنید باید از واشری با قطر داخلی 10 میلیمتر و قطر خارجی تا 1.5 سانتیمتر و کلفتی نیم سانتیمتر استفاده کنید.

1 2Drainhosewithvalve

 

3 عایق کردن دبه های تو در تو
بدین ترتیب مخزن جداساز ساده ی خود را ساخته اید.دبه ی آبکش 2 تا 4 سانتیمتر بالاتر از شیر خروجی قرار می گیرد تا به سهولت،حریره از تفاله جدا شده و جریان پیدا کند.اگر قرار باشد از این مخزن برای خیساندن مالت هم استفاده کنید باید فکری برای عایق کردن بدنه و سرو ته آن بکنید.در فروشگاه های وسایل ساختمانی و بهداشتی همه ی وسایل موردنظرتان را خواهید یافت از جمله پوشش های عایق حرارتی که دور دبه ها می پیچید و خوب هم آنرا پتوپیچ می کنید تا به مدت 1.5 ساعت بتواند دمای خیسانده را ثابت نگه دارد.تا 4 درجه ی سانتیگراد کاهش دما در طول مدت خیساندن قابل اغماض است و نیاز به نگرانی و تصحیح ندارد.ولی اگر از سیستم عایق کننده استفاده نکنید این اتلاف گرمایی خیلی بیشتر می شود و دمای خیسانده از 60 درجه که خط قرمز ماست پایین تر می آید و در نتیجه فاز قندسازی به طور کامل به انجام نرسیده و بازدهی خیساندن کم می شود.
ساخت مخزن خیسانده/جداساز با کلمن و یخدان
اما پرطرفدار ترین سیستم برای مخزن خیساندن/جداساز در بین آبجوسازان خانگی استفاده از کلمن و یخدان در حجم های مختلف است.چون هم قیمت خوبی دارند و هم به راحتی دمای مخلوط ما را در مدت مورد نظر ثابت نگه می دارند.برای افزودن کارکرد جداسازی به آنها می توانیم از دو روش استفاده کنیم.یکی اینکه از یک صفحه ی توری به عنوان آبکش در کف کلمن و روی لوله ی شیر خروجی بهره بگیریم و یا اینکه یک لوله ی حاوی شیارهای نازک به شیر خروجی وصل کنیم تا حریره از خلال این شیارها جدا شود در حالیکه تفاله ها اجازه ی خروج پیدا نکنند.

کفی آبکش پلاستیکی دست ساز کفی آبکش فلزی دست ساز کفی آبکش استیل

– در سیستم کفی آبکش که بیشتر برای کلمن های استوانه ای کاربرد دارد، بهتر است از صافی استیل ضدزنگ و یا صافی پلاستیکی دایره ای شکل به قطر دهانه ی کلمن استفاده شود.یا در صورت داشتن قطر کمتر،باید مانند ماهیتابه باشد که از اطراف اجازه ی ورود تفاله ها را ندهد.روش کار بدین گونه است که ما ابتدا باید شیر خروجی کلمن را تعویض می کنیم.شیر پلاستیکی خودش که معمولاً فشاری است به کار ما نخواهد آمد و آن را باز کرده و به جایش یک شیر برنجی یا استیل نصب می کنیم.باید از واشرهای فلزی و لاستیکی مناسب در جلو و عقب بدنه ی کلمن جهت پخش کردن فشار و آببندی شیر استفاده کنیم.در داخل کلمن به شیر خروجی یک لوله ی مسی کوتاه وصل می کنیم به اندازه ای که تا مرکز کلمن برسد.یک زانویی 90 درجه به انتهای این لوله و به سمت پایین متصل میکنیم.این زانویی را باید از وسط کفی آبکش عبور دهیم و با دو مهره آن را ثابت کنیم.قطر دایره ی آبکش باید به اندازه ای باشد که تفاله ها اجازه ی عبور از اطراف آن را پیدا نکنند.البته اگر حوصله ی این کار را ندارید،ساده تر هم می توانید عمل کنید و همانند سیستم خروجی دبه های تودرتو به جای شیر از یک چوب پنبه ی لاستیکی استفاده کنید که یک شلنگ با قطر 1 سانتیمتر از آن عبور می کند و تا وسط کف کلمن می آید.کفی آبکش را هم همینطور مستقیم روی این لوله ی خروجی قرار دهید.برای کنترل جریان هم همانطور که قبلاً گفته شد از یک شیر دوطرفه در طول شلنگ خروجی بهره بگیرید.

spigotgasket

adapterinside

 

spigotadapterتعویض شیر کلمن با شیر فلزی

تعویض شیر کلمن با لوله و چوب پنبه ی ساده

– اما سیستم بعدی یعنی استفاده از لوله های چندراهی در کف مخزن،کمی پیچیده تر بوده ولی بازدهی بالاتری به نسبت مابقی سیستم ها دارد و به نمونه های صنعتی نزدیک تر است.بسته به شکل کلمن و یخدان می توانید انواع طراحیها را برای این شبکه ی لوله های جداکننده انجام دهید.ساده ترین شکل آن این است که پس از تعویض شیر کلمن با یک شیر فلزی مناسب،از یک لوله ی آب کاسه ی دستشویی به عنوان لوله ی شیاردار استفاده کنیم.منظور از این لوله همان دو تکه لوله ی بافته شده ای است که آب گرم و سرد را به کاسه ی دستشویی در اکثر خانه ها می رسانند و اگر زیر کاسه ی دستشویی خود را نگاه کنید آنها را خواهید دید!برای استفاده از این لوله های بافته شده باید ابتدا مغزی آن را که یک لوله ی لاستیکی است خارج کنید که کمی کلنجار رفتن دارد ولی کار سختی نیست.پس از آن شما یک لوله ی استیل بافته شده خواهید داشت که شیارهای فراوانی برای جداسازی حریره دارد.یک سرش را به شیر خروجی کلمن وصل کرده و سر دیگرش را با یک بست به یک لوله ی پلاستیکی متصل کنید.این لوله ی هوا خواهد بود که تا دهانه ی کلمن بالا می آید.(یعنی در حین عمل جداسازی سراین لوله از سطح مخلوط بالاتر قرار گرفته و بدین ترتیب با متعادل کردن فشار بالا و پایین مخزن،عمل جداسازی را راحتتر میکند)البته این کار ضروری نیست و فقط کافی است که انتهای لوله ی بافته شده را با یک بست مهار کنید.اگر از کلمن های استوانه ای استفاده می کنید میتوانید شکل این لوله را دایره ای کنید و یک سه راهی به شیر خروجی وصل کرده و دو سر لوله ی بافته شده را به دوسر این سه راهی وصل کنید.بدین ترتیب با پوشش سطح وسیعتری از مخلوط،بازدهی عملیات افزایش می یابد.فقط یادتان باشد که لوله ی شیار دار باید از بدنه ی کلمن حداقل 4 سانتیمتر فاصله داشته باشد.

وسایل ساخت جداساز ساده

mash-tun-teevalvetofiltermash-tun-false-bottomscrewytunfilter1

 

لوله ی جداساز ساده
اما اگر می خواهید سیستم حرفه ای تری داشته بسازید و آدم فنی ای بوده و ابزار لازم نظیر وسایل جوش مس را هم دارید،می توانید یک شبکه ی جداساز متشکل از لوله های شیاردار متقاطع بسازید.که بازدهی کار را به نحو چشمگیری افزایش خواهند داد.در تصاویر زیر چند طرح مختلف برای این شبکه ها را می توانید ببنید.یک شبکه ی مشتمل از 3 لوله ی شیاردار موازی ،بیشتر از 50 درصد به نسبت یک لوله ی شیاردار تنها که در وسط قرار میگیرد بازدهی خواهد داشت چراکه حریره به طور یکنواخت و متعادل از همه ی نقاط بستر مالت جدا می شود و درنتیجه حداکثر عصاره گیری و شستشوی قندهای گرفتار شده بین تفاله ها امکان پذیر می گردد.نکاتی که در طراحی شبکه ی لوله ای باید در نظر گرفته شود این است که اولاً سعی شود سطح بیشتری از بستر مالت پوشش داده شود و حریره کمترین مسیر را برای رسیدن به شیر خروجی طی نماید.درضمن فاصله ی لوله های شیاردار در نزدیک دیواره های کلمن حداقل نصف فاصله ی داخلی بین لوله های شبکه باشد.

طرح جداساز

f165 f1644f1641

f163 f164

برای ساخت یک طرح مستطیلی ساده و کارامد،نیاز به یک سه راهی برای شیر خروجی،4 زانویی 90 درجه و 5 تکه لوله ی مسی دارید.طول این لوله ها به اضلاع کلمن شما بستگی دارد.توجه کنید که فقط دو لوله ی اصلی که بلندتر بوده و طول این مستطیل را تشکیل می دهند باید شیاردار شوند که این کار را به راحتی با استفاده از اره ی آهنبر انجام خواهید داد.حداکثر قطر این شیارها یک سوم قطر لوله خواهد بود و بین هر دو شیار باید نیم سانتیمتر فاصله باشد.در زیر تعدادی از تصاویر مخزنهای خیسانده/جداساز با شبکه های جداکننده ی مختلف آورده شده که توسط آبجوسازان خانگی  مختلف طراحی شده است .این کاملاً به ذوق و ابتکار شما بستگی دارد (و البته به وقت و بودجه!) که چه طرحی برای خود پیاده کنید.اگر کارکرد را درک کرده باشید و اصول را رعایت کنید ،می توانید مخزن منحصر به فرد خود را طراحی و بسازید.

copper1 IMG_1557 MashTun-e manifold DSC00509 1_tun 417WR0500GL._SL500_SS500_ lauter_tun2 C360_2012-06-13-14-01-061-300x225 images (1) images (2)

Advertisements

23 ایده در مورد «مخزن خیسانده/جداساز»

  1. با سلام به جناب محمد
    بازدهی پایین به عوامل زیادی می تواند مربوط باشد.که اینها که گفتید هم می تواند جزوش باشد و نمی توان گفت چند درصد مشگل شما به کدام یک بر میگردد.درمورد بازدهی عصاره گیری،عوامل موثر بر آن و راه های کنترل و بهبود آن یک مقاله کامل در وبلاگ وجود دارد که برای توضیح بیشتر می توانید به آن مراجعه کنید.
    بله اگر فکر میکنید بهتر جواب می دهد می توانید هم از شلنگ هم صفحۀ مشبک همزمان استفاده کنید.
    شرمنده ولی من اصلاً نمی توانم بپذیرم که شما حتی اگر در دورافتاده ترین نقاط ایران هم باشید و اینترنت هم داشته باشید ولی نتوانید مخزن مناسب پیدا کنید.همه جا انواع دبۀ آب،شیشه های ترشی،انواع سطل و غیره وجود دارد و نهایتاً آنلاین هم می توان خرید کرد. لازم هم نیست خودش به صورت پیش فرض کاملاً آببندی باشد بلکه کافی است قابلیت آنرا داشته باشد.

  2. این یک تصویر از چیزیه که من ساختم . به نظر شما چقدر می تونه بازدهی من رو ببره بالا . الان با پارچه ی حریر روی 50 تا 61 درصد هستش .
    [url=http://postimg.org/image/dbc6uw8w7/][img]http://s7.postimg.org/dbc6uw8w7/mashtun.jpg[/img][/url]

  3. سلام .
    من برای بروینگ آبجوم، فعلن از یک کلمن ایستاده ی حدود 15 تا 20 لبتری استفاده می کنم .
    و هر بار مجبورم حدود 3.5 لیتر حریره داشته باشم . چرا که دبه های بزرگتری که بتونم درشون رو کیپ کرده قفل هوا نصب کنم در دسترس من نیستن . همه جا رو هم گشتم . فقط دبه های آب ، مال آب سرد کن ها هستش که حدود بیست لیتره .
    حالا . من با استفاده از پارچه ی حریر و اون کلمن ایستاده ، خیساندن رو انجام می دم که هر بار به 50 درصد بازدهی می رسم . و مجبور می شم که از شکر برای تصحیح آبسنجی استفاده کنم .
    چند روز پیش شلنگی که اینجا نوشته رو با استفاده از فیلمهای یوتیوب درست کردم . به نظر شما چند درصد بازدهی من بالاتر میاد ؟
    و این که می شه هم از شلنگ و هم از سیستم آبکش فلزی همزمان استفاده کرد ؟
    اصلن این مشکل به خاطر مخزن هستش یا اینکه بر می گرده به دونه های مالت به مالت؟ یعنی اگر سیستم شلنگ یا توری فلزی رو تعبیه کنم فایده ای داره یا اینکه همون پارچه ی حریری که توی اکثر فیلمای یوتیوب دیده می شه کافیه ؟

    پ.ن : من شلنگ رو که وصل می کنم به خاطر شیر کلمن ، جایی که شلنگ به شیر وصل می شه حدود 5 سانتیمتر از کف کلمن فاصله داره . این فاصله باعث نمی شه که یه مقداری از آب ، همون کف باقی بمونه و بازدهی بیاد پایین ؟ باز هم عرض می کنم من مجبورم هر بار حداکثر 3.5 لیتر حریره بریزم توی دبه تخمیر و این یعنی که حداکثر پنج تا شش و نیم لیتر آب توی مخزن دارم (با احتساب آب اسپارج)

  4. با سلام به جناب Hootan
    گرفتگی مکرر خروجی مخزن دلایل مختلفی می تواند داشته باشد که هرکدام به تنهایی یا مجموعی از آنها باعث بروز این مشگل در جریان جداسازی حریره و رُس کشی می شود.برای پیشگیری از بروز این حالت به چند نکته اساسی باید توجه کنید؛
    1- مالتهای دستور باید به شکل مناسب آسیاب شده باشند تا حداقل آرد و حداکثر پوسته سالم بدست آید ضمن اینکه محتویات دانه هم به چندین تکه نیم کوب شود.هرچه مالت آسیاب شده خاکه بیشتری داشته باشد ریسک اصطلاحاً گل گرفتگی مخزن بیشتر خواهد بود.
    2-نسبت درست آب به مالت (حداقل 2 به 1 و نسبت مناسب 3 به 1)باید به کار رود،در هنگام محاسبه، مقدار آبی که توسط مالت جذب میشود درنظر گرفته شود(حدود 1.5 لیتر به ازای هر کیلو مالت) و همواره تلاش شود حداقل 2 تا 3 سانتی متر آب روی بستر مالت در هنگام جداسازی وجود داشته باشد.اگر روی بستر خشک شود در نتیجه گرانش،مالتها کلوخه شده و فقط چند کانال برای عبور باز میشود که هم بازدهی عصاره گیری را کاهش می دهد و هم باعث گرفتگی خروجی خواهد شد.
    3- هرچه دمای بستر و آب رُس کشی بیشتر باشد درنتیجه غلظت و چسبندگی حریره کمتر شده و راحتتر از تفاله جدا و خارج میشود.به همین خاطر همواره باید تلاش شود که دما در هنگام جداسازی بالاتر از 70 درجه و کمتر از 80 درجه باشد. بهترین دما حدود 75 درجه است.برای افزایش دما در حین پرسه جداسازی می توان آب جوش اضافه کرد یا اگر مخزن حرارتی است با حرارت دادن سعی گردد در طول پروسه دما را حدود 75 نگه داشت.آبجوساز همیشه باید آب کافی برای چنین مواقعی دم دست داشته باشد.
    4-علاوه بر دمای آب،پی هاش آن هم در این قضیه نقش دارد.پی هاش آب رُس کشی باید درحالت ایدآل حدود 5تا 5.5 باشد.آب قلیایی سبب میشود که پروتئینها بیشتر به هم بچسبند و بستر مالت متراکم تر شود مخصوصاً زمانی که از غلات مالت نشده یا مالتهای پر پروتئین در دستور استفاده شده باشد.
    5- برای کمتر کردن ریسک انسداد مجرای خروجی مخزن می توان از یک بستر صافی خنثی بین شبکه جداساز و بستر مالت استفاده کرد.برای این منظور میتوان از پوسته برنج یا پوسته جوی کامل استفاده کرد(توجه کنید منظور سبوس برنج نیست بلکه پوسته و غلاف خارجی مدنظر است که عطر و طعمی به آبجو اضافه نخواهد کرد).پوسته برنج که متداول تر است را میتوانید از برخی فروشگاههای کشاورزی (مانند اینجا در تهران) با قیمت پایین تهیه و پس از پاک کردن ،جداسازی اضافات،دانه ها و خاکه و غیره،کاملاً با آب گرم شسته و خشک کنید تا برای استفاده در روز پخت آماده باشد.قبل از اینکه پوسته برنج را درون مخزن بریزید به مدت 5 دقیقه در آب جوش بجوشانید بعد آبکش نموده با آب گرم شستشو داده و از مقداری از آن در کف مخزن و روی شبکه جداساز استفاده کنید و بقیه را در هنگام افزودن مالت و آب به تدریج با آنها مخلوط کنید.قانون سرانگشتی برای مقدار استفاده از پوسته برنج به ازای هر 1 کیلوگرم مالت حداکثر 50 گرم پوسته برنج خشک کفایت می کند.توجه کنید که این تکنیک اصولاً فقط برای برخی سبکهای خاص که پروتئین خیلی بالا دارند مانند آبجوهای گندم آلمانی یا استات های سنگین استفاده میشود و درحالت عمومی بدون استفاده از آن هم میتوان با رعایت نکات گفته شده خروجی بدون گرفتگی داشت.اما اگر بدلیل نداشتن آسیاب مناسب،مقدار آرد زیادی در مخلوط وجود داشته باشد استفاده از پوسته برنج در همه ی موارد مفید خواهد بود.
    6- طراحی مخزن و شبکه جداساز در کف آن هم اهمیت بالایی در این زمینه دارد.حجم مخزن خیسانده/جداساز باید مطابق با حجم پخت و به گونه ای باشد که ارتفاع بستر مالت نه خیلی زیاد و نه خیلی کم باشد.برای سیستم پخت معمول خانگی یعنی حجم حدود 20 لیتر ،ارتفاع مناسب بستر حدود 30 سانتی متر است حال چه استوانه ای باشد چه چهارگوش.ضمن اینکه باید حداقل حدود 10 سانتی متر هم در بالای سطح بستر جا برای آب رُس کشی موجود باشد.مخزن استوانه ای 25 تا 30 لیتری و مخزن چهارگوش حدود 32 لیتری برای پخت 20 لیتری معمول مناسب است.اما سازوکار شبکه جداساز باید متناسب با شکل مخزن به گونه ای باشد که منافذ بیشتری در تمام مساحت قاعده بستر مالت را پوشش دهد تا حریره و آب رُس کشی به طور یکنواخت از سرتاسر بستر پایین کشیده شوند.کفی مشبک در مخزن استوانه ای از این لحاظ بهترین کارکرد را دارد البته باید توجه شود که قطر منافذ آن بین 2 تا 3 میلیمتر باشد تا نه اجازه عبور به ذرات درشت را بدهد و نه باعث کند شدن نرخ جداسازی و گرفتگی مکرر گردد.عموماً مخازن استوانه ای با کفی مشبک معروفند که بیشتر دچار گرفتگی میشوند چراکه آبجوساز با سرعت عملیات را شروع میکند و سایر عوامل موثر را هم کنترل نمیکند وگرنه یکی از پربازده ترین سیستمهای جداسازی است که حتی در تولید صنعتی هم استفاده میشود.پس باید توجه شود که جداسازی حریره باید به آرامی شروع و ادامه یابد و گرنه مدام گیر می کند.حداکثر سرعت مجاز حدود 1 لیتر در دقیقه است و زمان کلی مناسب برای فرایندجداسازی حدود 40 دقیقه است.(بسیستم پخت 20 لیتری) .البته در مخزن استوانه ای هم میتوان از جداساز لوله ای استفاده نمود که در این حالت ریسک گرفتگی کمتر میشود ولی یکنواختی عبور حریره از کل بستر مالت کمتر میشود.ساده ترین طرح مناسب برای جداساز لوله ای در کف کلمن استوانه ای ،یک حلقه ساده است که از جداره مخزن کمی فاصله دارد و به دوسر یک سه راهی که به شیر خروجی متصل است وصل میشود.برای بهره وری بیشتر میتوان از یک چهار راهی به جای سه راهی استفاده و یک حلقه ی کوچکتر هم در وسط آن تعبیه کرد تا سطح بیشتری را پوشش دهد.
    اما با رعایت این نکات،بعید است ولی اگر بازهم هنگام رُس کشی با مشگل گرفتگی مواجه شدید میتوانید چند تمهید را امتحان کنید .اول اینکه اگر دمای مخلوط پایین آمده آنرا به حدود 75 درجه برسانید،دوم اینکه اگر روی سطح بستر مالت آب کمی مانده یا درحال خشک شدن است آب 75 درجه اضافه کنید(یا دمای بالاتر در صورت نیاز برای بالابردن دمای بستر).سوم اینکه ممکن است فقط شیر گرفته باشد که میتوانید شیر را کامل بسته مقداری آب به مخزن اضافه کرده و بعد از یک دقیقه شیر را یکدفعه باز کنید تا اگر چیزی گیر کرده با فشار بیرون بیاید و بعد شیر را کم کنید.راهکار دیگر تزریق آب داغ (75 درجه) به زیر بستر مالت از طریق شیر خروجی مخزن است.بدین ترتیب که در یک مخزن شیردار دیگر که می تواند یک سطل یا دبه شیر دارد هم باشد مقداری آب 75 تا 80 درجه ریخته،یک سر یک شلنگ یا لوله را به سر شیر سطل و سر دیگرش را به سر شیر مخزن متصل می کنید.ارتفاع سطل آب را بالاتر از مخزن برده و ابتدا شیر سطل و بعد شیر مخزن جداساز را باز می کنید تا آب در نتیجه گرانش از شبکه جداساز بگذرد و گرفتگی ها را باز کند.هرچه ارتفاع سطل بالاتر گرفته شود فشار آب هم بیشتر خواهد بود.راهکارهای آخر که آخرین نسخه ها هستند و به دلیل عوارض احتمالی که دارند توصیه نمی شوند عبارتند از دمیدن و مکیدن هوا درون شیر مخزن با استفاده از پمپ هوا یا حتی دهان و در آخر هم اضافه کردن آب داغ و هم زدن بستر مالت

    درمورد انتخاب مخزن خیسانده/جداساز باید بگویم که از یک سو بستگی به بودجه ، وقت و ابزار و امکانات شما دارد و از سوی دیگر به حجم پخت مورد نظر و دامنه آبسنجی اولیه مورد نظر و البته ذوق و سلیقه و حوصله ی شما!.همانطور که در مقالات به آن اشاره کرده ایم همه ی انواع مخزن ها چه استوانه ای چه چهارگوش چه حرارتی و حتی طرح های اولیه مثل دبه های تو در تو جواب می دهند اگر درست کارها را انجام دهید و بهترین مخازن دنیا هم جواب نمی دهند اگر آن نکات را رعایت نکنید.اگر در اینترنت جستجو کنید انواع و اقسام طرحها را میتوانید ببنید و ایده بگیرید.فقط اصول را رعایت کنید.اگر با شلنگ استیل دچار گرفتگی شده اید به خاطر شلنگ نیست بلکه باید ببنید مشگل از کجاست وگرنه افرادی هستند که با همین طرح ساده ی شلنگ استیل به بازدهی 90 درصد و بالاتر هم می رسند.به هرحال از لحاظ مقایسه بین مخزن استوانه ای و چهارگوش میتوان گفت که چهارگوش یعنی کلمن های صندوقی یا یخدان های مسافرتی چون نسبت به حجمی که دارند ارزانتر در می آیند و هم زدن و کار کردن در آنها راحتتر است کمی بیشتر مورد اقبال آبجوسازان بوده است.به نظر من برای پخت 20 لیتری و آبسنجی نهایتاً 1.080 یک کلمن حدوداً 48 لیتری انتخاب خوبی است.ولی اگر دامنه ی آبسنجی پخت شما تا حداکثر 1.060 است پس کلمن با حجم 32 لیتر انتخاب خوبی خواهد بود.برای جداساز هم به نظرم اول همان شلنگ استیل خود را با رعایت تمام نکات گفته شده به کار بگیرید و آنوقت هزینه بیشتر کنید.برای رُس کشی هم من سیستم رُس کشی یکباره(در واقع 2 باره !) را پیشنهاد می کنم که هم اگر درست انجام شود بازدهی بالا دارد و هم خیلی ساده تر و کم هزینه است.من شخصاً بعد از یک دور مهاجرت به سیستم رُس کشی همزمان(پروازی) دوباره به سیستم قبلی یعنی همان رُس کشی یکباره برگشته ام و بازدهی ام هم تفاوت زیادی نکرده است درحالیکه نیاز به کار و توجه کمتر دارد.
    موفق باشید

  5. سلام دوباره
    براي عصاره گيري از كلمن و شلنگ شياردار استيل استفاده ميكنم كه بعضي موقع ها خوبه بعضي موقع ها انسداد ايجاد ميشه. اخيرا از اسياب غلطكي با فاصله ٠.٨ ميلي متر استفاده مردم كه آرد هم نميكرد پوسته ها هم تقريبا كامل بود ولي تو مخزن با وجود ١٠ ليتر اب، خروجي بند ميومد و به زور هم زدن و فوت كردن هر ٢٠ دقيقه يه ليتر خارج ميشد كه مجبور شدم وسط كار روي شيارها سوراخ ايجاد كنم. موقتا خوب شد ولي باز كند شد. البته بعضي مواقع سرعت خوبه. حالا ميخوام يه مخزن با حجم بيشتر و با راندمان بهتر درست كنم كه حتي در صورت ريز آسياب شدن هم خروجي بند نياد. ميخوام هزينه اي كه ميكنم تضمين داشته باشه. كدوم مورد خاص رو پيشنهاد ميكنيد؟ اگه پيچيده هم باشه، من دنبالش ميرم.
    ممنون.

  6. با سلام به جناب sina و خوش آمدید
    در تولید صنعتی، آبجو عموماً توسط تجهیزات فیلترینگ که انواع مختلفی دارند فیلتر میشود.برای مطالعه ی مطالبی درمورد صاف کردن آبجوی خانگی به لینکهای زیر مراجعه کنید:
    18- چرا آبجو کدر و ناصاف مانده و زلال نمیشود؟
    1- چگونه می توان آبجوی خانگی را صاف و شفاف کرد؟
    موفق باشید

  7. با سلام
    می خواستم بدونم در روش صنعتی برای جداسازی نهایی ابجو و صاف کردنش از چه ماده ای استفاده میشه و ایا میشه اون ماده رو در ابجو سازی خانگی بکار برد؟

  8. با سلام به جناب اشکان خان
    چشم قربان اجازه بدهید یک مطلب روشن کننده درمورد مبحث بازدهی بنویسم تا ابهامات برطرف شود.فعلاً همین قدر بگویم که شما نباید برای بهبود بازدهی خود سریع سیستم خود را تغییر دهید چون اگر شما نتوانید با سیستم رُس کشی یکباره به بازدهی نرمال برسید مطمئن باشید با تغییر آن به رُس کشی همزمان اوضاع بهتر که نمیشود هیچ ممکن است بدتر هم بشود چون رُس کشی همزمان علاوه براینکه نیازمند تجهیزات اضافی،لوله کشی و اتصال دیگ آب به مخزن جداساز است،نیازمند توجه و دقت بیشتر به دمای آب،پی هاش آب،یکنواختی رُس کشی،جلوگیری از ایجاد کانال در بستر مالت،جلوگیری از انسداد خروجی و همچنین نیازمند زمان خیلی بیشتر است.نوع سازو کار جداساز و نحوه ی رُس کشی همزمان و نرخ ورودی و خروجی و زمان کار روی بازدهی جداسازی تاثیر دارد درحالیکه در رُس کشی یکباره این عوامل تاثیری روی بازدهی جداسازی ندارند بلکه عوامل دیگری که البته ساده تر هستند دخیل اند از جمله مقدار مالت یا حجم حریره در دفعات خروج از مخزن یا حجم آب رُس کشی.البته پاسخ سوال شما درمورد نرخ ورودی و خروجی و زمان کار در رُس کشی همزمان در متن مقاله آمده است و ذکر شده که حداکثر سرعتی که میتواند داشته باشد یک لیتر در دقیقه است ولی این در شرایط ایدآل است و معمولاً حداقل 40 دقیقه برای آبجوهای معمولی و تا 90 دقیقه برای آبجوهای سنگین(در حجم نهایی 20 لیتر) ممکن است لازم باشد این زمان طول بکشد.بله در شرایط ایدآل مساوی،سیستم رس کشی همزمان حداکثر تا 10 درصد میتواند بازدهی بیشتری به نسبت سیستم یکباره داشته باشد و اصل ایده اش هم ساده است ما قرار است آب رُس کشی را به طور یکنواخت روی سطح مالت به آرامی پخش کنیم تا بستر را بدون کندن کانال بشورد و به تدریج پایین برود و از آن طرف با همین سرعت خارج شود در حالی که همواره باید حدود 2 سانتیمتر آب روی بستر داشته باشیم.ولی این قضیه ی ساده کلی چالش فنی با خود به همراه دارد.دمای آب رُس کشی با گذشت زمان کم میشود و باید تصحیح شود.هرچه از رُس کشی میگذرد پی هاش بستر بالا و بالاتر میرود و میزان ترکیبات تندوتیز بیشتری از پوسته ی مالتها استخراج میشود یعنی از کیفیت آبجو کاسته می گردد.اگر مخزن جداساز خوب طراحی نشده باشد خیلی راحت آب رُس کشی بدون اینکه قندها را با خود بشورد به تنهایی از بستر خارج میشود و بازدهی به نحو چشمگیری کاهش می یابد.خلاصه که در کل من برای شروع پیشنهاد نمیکنم خود را درگیر این سیستم کنید.درضمن مرحله ی بازچرخش حریره یک مرحله ی اساسی است و حداقل باید 4 یا 5 پارچ یک لیتری را به بستر مالت برگردانید.اما اجازه دهید خلاصه ای درمورد این موضوع بازدهی آماده کنم تا تاکید کرده باشم اصولاً بازدهی خیلی پایین افراد به بسیاری عوامل میتواند مربوط باشد.شما با یک کلمن استوانه ای و یک کفی آبکش و سیستم رُس کشی یکباره میتوانید به راحتی به بازدهی بالای 75 درصد برسید و حتی اگر همه ی عوامل در حالت ایدآل قرار گیرند 93 درصد هم با این سیستم گزارش شده است.
    موفق باشید

  9. سلام و عرض ادب
    جناب هدل
    من در دو نوبت سعی کردم با کل دانه مالت اقدام به آبجوسازی کنم.که بازدهی خوبی نداشتم.همانطور که شما فرمودین اشکال اصلی در سازوکار سیستم مخزن خیسانده، جداساز و رس کشی بود.چون من در نوبت دوم آزمایش ید رو توسط محلول رقیق شده ید و اتانول انجام دادم . به نظر میرسید کل نشاسته به قند تبدیل شد و رنگ محلول تغییری نداشت.
    به همین خاطر تصمیم به ارتقا سیستم خودم گرفتم. آسیاب غلتکی رو سفارش دادم. یک کلمن 12 لیتری دارم که میخوام برای سری بعد رس کشی رو به صورت همزمان انجام بدم. چون من معمولا کمکی برای این کار ندارم،در هنگام رس کشی یکباره، وقت زیادی تلف میشه و این که کلا عملیات بازچرخش هم زمان زیادی میخواد.تازه امکان انسداد مسیر هم هست.(من کلا از عملیات بازچرخش بیزارم، گرچه میدونم در رس کشی همزمان هم بازچرخش وجود خواهد داشت) میخواستم ازتون خواهش کنم در مورد رش کشی هم زمان، نرخ جریان آب و نسبت آب به دانه ها برامون کمی توضیح بدین.. کلا برای یک بچ 20 لیتری متوسط زمان رس کشی باید چه قدر باشد.ساز و کار پیشنهادی شما برای بازوی کمکی رس کشی همزمان که بارش یکنواخت آب رو با توجه به امکانات موجود ما ایجاد کنه در سیستمهای استوانه ای چه هست؟
    با توجه به ضعف نوع شبکه جریان ایجاد شده در هنگام استفاده از شلنگ استیل بافته شده در بستر مالت و بازدهی پایین تر آن، استفاده از سینی های آب کش مخصوص (False bottom) رو تا چه حد توصیه می کنید؟ استفاده از سینی آب کش میزان راندمان جداسازی رو تا چه میزان بالا میبره؟

  10. با سلام به جناب حسین خان
    زیاد فرقی نمیکند قربان چیزی که مهم است سازوکار جداکننده است و اینکه حجم مخزن متناسب با حجم پخت درنظر گرفته شود که در متن مقاله به مواردی که باید درنظر گرفته شود بیشتر اشاره شده است.کلمن های استوانه ای بیشتر با کفی آبکش خوب جواب میدهند و ساختنشان هم ساده تر است ولی یخدان های مکعبی باید سازوکار لوله ای برای جداسازشان تعبیه شود که کار بیشتر و هزینه ی زیادتر می طلبد.از لحاظ بازدهی و یکنواختی رس کشی هم سیستم کفی آبکش از همه بهتر است.
    موفق باشید

  11. هدل جان استفاده از یخدان بهتر هست یا کلمن؟ البته در مقاله کارایی کلمن استوانه ای را بهتر اعلام کردید می خواستم دلیل آن را بدانم.و دانه های مالت را تا چه مدت و در چه شرایطی باید نگهداری کرد؟

  12. سلام به جناب اشکان
    باید با سیستم خود تجربه کنید قربان تا قلق کار دستتان بیاید.مثلاً اینکه ما میگوییم آب خیساندن باید حدوداً بین 5 تا 10 درجه بیشتر از دمای هدف باشد ،فقط حدود را معین میکند و سیستم شما ممکن است مثلاً به 12 درجه اختلاف نیاز داشته باشد.اگر کارهایی که گفتیم را انجام دهید به احتمال زیاد نیازی به تصحیح ندارید چون اصولاً برای کلمن یا یخدان ها کمتر از 3 درجه اتلاف در طی 60 تا 90 دقیقه خیساندن رخ میدهد(البته اگر کارها درست انجام شود) و درصورت نیاز هم با پیمانه های نیم تا یک لیتری آب جوش و آب سرد میتوانید آن را تنظیم کنید.شما میتوانید پس از گذشت 20 دقیقه یکبار مخزن را باز و دماسنجی کنید و اگر بیشتر از 2 درجه کاهش داشتید آن را با آب جوش تصحیح کنید.بار دوم میتواند دقیقه ی 40 باشد.مثلاً اگر دمای خیسانده ی مورد نظر شما برای 4 کیلو مالت 65 درجه بوده ولی بعد از 20 دقیقه دیدید به 62 رسیده است ،میتوانید با حدود یک تا یک و نیم لیتر آب جوش آن را به 65 درجه برگردانید.اگر دنبال عدد دقیق هستید که نمیشود گفت و برای هر سیستم و محیط و موادی فرق میکند.اما حسابگرهای مربوط به مرحله ی خیساندن مالت میتوانند حول و حوش تصحیحات حرارتی لازم را برایتان مشخص کنند.مانند حسابگرهای آنلاین زیر:
    http://www.thescrewybrewer.com/p/brewing-tools-formulas.html#rst
    http://www.rackers.org/calcs.shtml
    این قسمت از کتاب جان پالمر هم درباره ی محاسبه ی مقدار آب جوش لازم برای خیساندن پلکانی است.
    درمورد تفاوت تبادل حرارتی آب با مخلوط خیسانده فقط میتوانم از نظر تجربی بگویم که مخلوط خیسانده به نسبت آب،با سرعت کمتری حرارتش را ازدست میدهد ولی دلیل علمی و محاسباتش را باید از یک مهندس سیالات یا فیزیکدانی کسی بپرسید.
    موفق باشید

  13. سلام و تشکر بابت جوابتون
    هدل جان میشه یکم در مورد تصحیح حرارت هم توضیح بدی تا لم کار بهتر دستم بیاد… مثلا تا چند لیتر آب می تونم اضافه کنم؟ 4 کیلو مالت رو با 12 لیتر آب اگر خیس کنیم باز هم از 20 لیتری که شما فرمودین فاصله هست… من این سری کلمن رو داخل سونای خشک که دمای محیطش 60 درجه بود قرار دادم تا اتلاف حرارت کمتری داشته باشم. تفاوت اتلاف دمای مخلوط خیسانده با آب خالی به چه صورتیه؟کمتر هست یا بیشتر؟
    امشب دنبال کاغذ PH و کربنات و سولفات کلسیم به سه راه جمهوری رفته بودم که متاسفانه گیرم نیومد. فقط شلنگ سیلیکونی پیدا کردم که برای کارمون خوب بود… اصلا بو نمیده…متری 5 تومن خریدم…

  14. سلام جناب اشکان خان
    اولاً داستان آب تنها با مخلوط خیسانده ی مالت از نظر ازدست دادن دما متفاوت است.ثانیاً حجم مخزن خیسانده باید متناسب با حجم مخلوط باشد و فضای زیادی بالای سطح مخلوط خالی نماند که باعث از دست رفتن حرارت مخلوط شود.به همین دلیل در مقالات تاکید شده که از خرید کلمنهای بزرگ درصورتی که پخت کم حجم دارید خودداری کنید.حتی برخی آبجوسازان از یک صفحه ی پلاستیکی یا شیشه ای روی سطح مخلوط استفاده میکنند تا این اتلاف را به حداقل برسانند.البته صفحه ی مذکور باید از اطراف مهار شود نه اینکه مستقیماً با مخلوط تماس داشته باشد.اما به هرحال اتلاف حرارتی اجتناب ناپذیر است و در حد 1 تا 3 درجه طبیعی است. همانطور که خودتان گفتید استفاده از المنت در این مورد کارایی ندارد.برای یادآوری باید اشاره کنم که کلمن قبل از استفاده باید با آب داغ شسته شود و حتی بهتر است چهار پنج لیتر آب جوش تا قبل از شروع کار داخلش بماند تا خوب حرارت را به خود بگیرد و بعد بیرون ریخته شده و عملیات شروع شود.دانه های مالت باید از یکی دو ساعت قبل در یک مکان گرم قرار بگیرند تا زیاد باعث کاهش دمای آب نشوند.دمای آب خیسانده باید بین 5 تا 10 درجه بالاتر از دمای هدف باشد.اگر این مسائل را رعایت کنید و در کلمن 30 لیتری کمتر از 20 لیتر مخلوط خیسانده نداشته باشید به احتمال زیاد مشگلی نخواهید داشت.
    موفق باشید

  15. هدل جان من در مرحله اول برای آزمایش سیستم خودم… در یک یخدان سفری 30 لیتری، 10 لیتر آب با دمای 70 درجه رو به مدت یک ساعت نگه داشتم.. دور یخدان رو با پتو پیچیدم و کنار رادیاتور گذاشتم…بعد از چند بار امتحان بازهم چیزی حدود 4 تا 5 درجه کاهش دما دارم. پیشنهاد شما برای تصحیح حرارتی چیه؟ اضافه کردن آبجوش یه راهه ولی باز کردن درب یخدان خودش باعث اتلاف حرارتی زیادی میشه.. به نظر شما استفاده از یک المنت برقی میتونه کمکی کنه؟ یه مشکل اینجاست که مخلوط ما همگن نیست و از طرفی آب هدایت حرارتی خوبی نداره و المنت به صورت موضعی حرارت رو افزایش میده.

  16. سلام اشکان خان
    از لوله های cpvc میتوان برای ساخت شبکه ی جداساز (Manifold) استفاده کرد البته بدون چسب و به جای شیار هم باید سوراخ ایجاد شود.یکی از نکاتی که در مورد مخزن خیسانده/جداساز باید مدنظر قرار گیرد این است که قرار است بیش از یک ساعت مخلوطی اسیدی با پی هاش حدود 5 و با دمای 60 تا 80 درجه درون آن بماند پس نباید از هیچ ماده ای که از خود چیزی در این شرایط پس میدهد درون مخزن استفاده شود.برخی متون استفاده از pvc را در مخزن خیسانده به دلیل مقاومت کمتر در برابر حرارت و امکان پس دادن برخی ترکیبات سازنده اش درست ندانسته اند و تاکید کرده اند که از cpvc استفاده شود ولی خیلی از آبجوسازها از لوله های pvc معمولی هم استفاده کرده اند و میگویند مشگلی نداشته اند. فاصله ی شیر مخزن تا کف به اصطلاح فضای مرده نام دارد که هرچه کمتر باشد درنتیجه حریره ی کمتری در پایان درون مخزن باقی می ماند.در حالت معمول اگر هیچ تمهیدی هم در این باره اندیشیده نشود باز مقدار حریره ی فضای مرده بیشتر از 2 لیتر نمیشود(البته در حجم تا 30 لیتر).برای کاهش این فضا لازم نیست جای شیر عوض شود بلکه میتوان یک زانویی یا یک تکه لوله ی پلاستیکی بین سه راهی جداساز و لوله ی شیر خروجی نصب کرد تا جداساز کف مخزن قرار بگیرد.ما برای شروع پیشنهاد میکنیم از مخزن های ساده تر و کم هزینه تر استفاده شود مانند سیستمی که با شلنگ استیل بافتنی روشویی درست میشود یا به جای شیر هم از یک گوه ی لاستیکی که لوله ی پلاستیکی از آن رد شود استفاده گردد.سیستم سطل های تو در تو و استفاده از یک پارچه ی توری هم برای شروع جواب میدهد.
    موفق باشید

  17. اینم یه فیلم آموزشی خوب برای روشی که استاد با استفاده از روش شلنگ پیسوال ارائه کردن

  18. فکر می کنم با لوله های آب ساختمانی که بهشون اصطلاحا لوله سبز گفته می شه ( تو تصاویر هم چند تا نمونه هست) با هزینه کم بشه این کار رو انجام داد…چون فشاری در کار نیست نیازی به جوش مخصوص هم نیست و به راحتی میشه این کار رو برای یک سیستم مستطیلی نهایتا با یه چسب انجام داد. فقط یه سوال دارم تو خیلی از شکل ها شیر خروجی بالاتر از سطح لوله های شیار دار قرار گرفته…این موضوع مشکلی ایجاد نمی کنه؟ آیا بهتر نیست شیر و لوله ها در یک راستا قرار بگیرند؟

  19. سلام مجدد جناب enjoy of beer
    بله زیاد کار سختی نیست و هزینه ی بالایی هم در کل ندارد(البته برای کسی که در فاز آبجوسازی پیشرفته قرار دارد).راستش اگر بخوام بگم خودم با چی شروع کردم که آبرو ریزی میشه!!ولی یک سیستم ابتدایی با یک سطل و یک کیسه توری بود!که تازه خوب هم چلانده میشد!(امیداورم فقط نپرسید بازدهی آن چقدر بود!) بگذریم ولی اولین مخزنی که از روی آگاهی ساختم یک کلمن استوانه ای با سیستم کفی آبکش بود که بعد علاوه بر آبکش ،شلنگ بافته شده را هم اضافه کردم،بعد آبکش را برداشتم بعد طرحهای مختلف دیگه ای رو امتحان کردم والان هم که از یخدان سفری با لوله ی مسی جدا ساز و سیستم رس کشی همزمان استفاده میکنم.اما از لحاظ بازدهی خب بیشترین بازدهی را مخازن استوانه ای با کفی آبکش دارند(بیشتر از 99 درصد).سیستمهای لوله ای بسته به تعداد شاخه ها و نحوه ی قرار گیری آنها در کف مخزن و اندازه و قطر شیارهای رو ی لوله بازدهی بین حدود 91 درصد (برای یک شاخه لوله) تا 98 درصد (برای چهار یا بیشتر شاخه لوله) میتواند متفاوت باشد.کلمن استوانه ای با کفی آبکش بیشتر برای رس کشی یکدفعه ای مناسب است هرچند بیشتر از بقیه ی سیستمها مستعد گیر کردن جریان خروجی است و البته یکنواختی رس کشی در آن از بقیه ی سیستمها بالاتر است. سیستمهای لوله ای برای رس کشی تدریجی و همزمان بهترند و کمتر با مشگل گیر کردن روبرو میشوند ولی یکنواختی رس کشی در آنها مخصوصاً اگر تعداد شاخه ها کم باشد از کفی آبکش خیلی کمتر است .مطلب قابل بحث در اینباره زیاد است و فقط منوط به مقوله ی بازدهی نمیشود ولی به نظر من ساده ترین و درعین حال سیستم موثر همان سیستم کلمن استوانه ای است که یا کفی آبکش مناسب برایش تعبیه شود یا ساده تر از آن یک سه راهی به شیر وصل شده و شلنگ استیل بافتنی به دو سر آن با یک بست ساده وصل شود یا در نمونه ی چهارگوش فقط کافی است شلنگ به شیر وصل شود .من با همچین سیستمی به راحتی به بازدهی حداق 75 درصد رسیده ام که کاملاً نرمال است.به تدریج با افزایش تجربه میتوان بازدهی را تا حتی 85 درصد هم بالا برد. چون تنها فقط به طراحی مخزن جداساز مربوط نیست و فاکتورهای دیگری هم دخیل هستند.کسی که میخواهد یک نمونه بسازد به نظرم یک پیشنهاد خوب این است که ابتدا در تصاویر گوگل یک جستجو بکند و از طرحهای مختلف موجود ایده بگیرد البته اصولی که در مقاله به آن اشاره شده هم باید مدنظر قرار گیرد.برای رس کشی هم به نظرم همان سیستم یکباره ای کاملاً جواب میدهد و لازم نیست برای شروع درگیر ساخت شبکه ی آبپاش و ساز و کار اتصال دیگ آب به آن باشد.
    ارادتمند

  20. سلام بر دوست واستاد عزیز هَدَل

    ساخت مخزن جداساز به نظر کار خیلی دشواری نمیآید. مخصوصا با لوله های سفید آب. شاید برای شروع استفاده از شلنگ بافته شده آبرسانی دستشویی عملی تر و کم هزینه تر باشد تا آبجوساز بتواند کل پروسه را درک کرده و سپس مخزن مناسبتری را طراحی کند. شما از کدام روش شروع کردید؟ وبه نظرتان کدامیک بازدهی بهتری دارد؟

    تشکر

  21. با سلام به جناب kamran خان و خوش آمدید
    والا تا جایی که بنده می دانم امکان تولید و عرضه ی آبجوی تخمیر شده چه با الکل چه بدون الکل در ایران وجود ندارد و فقط می توان مانند شرکتهای تولید کننده ی ماءالشعیر ،آبجوی خام و تخمیر نشده(حریره ی گازدار شده) را تولید و با کسب مجوزهای بهداشتی لازم به بازار عرضه کرد.که این کار هم در مقیاس کوچک و کارگاهی اصلاً صرفه ی اقتصادی ندارد چون قیمت تمام شده ی شما از قیمت فروش کارخانه های بزرگ خیلی بیشتر می شود درحالی که کیفیت محصول شما هم با این روش بهتر از آنها نخواهد بود.تنها راهی که میتواند ضامن اقتصادی تولیدی کوچک باشد این است که بتوانید آبجوی تخمیر شده ولی غیرالکلی تولید و عرضه کنید تا هم قیمت بیشتر محصولتان قابل توجیح باشد و هم کیفیت و تنوع محصولتان بهتر و بیشتر از بازار ماءالشعیر باشد که این قضیه هم منوط است به کسب مجوز لازم برای اینکار که فعلاً مقدور نیست و من با چند نفر از مسئولین کارخانه های بزرگ که صحبت میکردم از تلاش چندساله و عدم موفقیت در این زمینه میگفتند.البته من هم صحبتهایی منوال اینکه فلان شرکت ادعا کرده است که ماءالشعیر تخمیر شده تولید میکند شنیده ام ولی با توجه به آئین نامه های فعلی غیرممکن به نظر میرسد وگرنه کارخانه های بزرگ و قدیمی قبل از همه اینکار را انجام میدادند.به هرحال باید تحقیق کنید ببنید شاید قوانین عوض شده باشد یا تبصره هایی وجود داشته باشد.اما برآورد هزینه ی اولیه برای شروع بستگی به ظرفیت تولید دارد.برای راه اندازی یک آبجوسازی خیلی کوچک بدون قابلیت مالتینگ با ظرفیت تولید ماهیانه 1000 لیتر آبجوی تخمیر شده ،حداقل به حدود 150 میلیون تومان بودجه نیاز است که فقط شامل هزینه خرید تجهیزات لازم برای پخت و تخمیر و فیلترینگ و بطری کردن این حجم تولید می باشد.هزینه های مکان آبجوسازی ، نیروی انسانی ، مواد اولیه و جواز و مالیات و غیره هم باید جداگانه محاسبه شود.در کل این کار ریسک سرمایه گذاری متوسط تا بالایی دارد.در پایان باید عرض کنم که به دلایل امنیتی متاسفانه حقیر نمی توانم مستقیماً با کسی در ارتباط باشم و اساساً تجربه و اطلاعات مربوط به تجارت آبجو را هم ندارم و فقط میتوانم درزمینه ی تولید آبجو آنهم در مقیاس کوچک دوستان را راهنمایی کنم .البته از طریق ایمیل و یا همین وبلاگ.
    موفق باشید

  22. با سلام وسپاس از اطلاعاتی که در خصوص آبجو سازی در اختیار قرار می دهید.خواهشمند است بفرمائید برای ایجاد یک کارگاه کوچک ،به طوری که بتوان محصول را به بازار ارائه کرد(،آبجو بدون الکل ) چقدر سرمایه لازم است و از شما چطور می شود به صورت مشاور و کارشناس حضورا» یا غیر حضوری استفاده نمود.و چطور می توان تلفنی با شما صحبت کرد؟ ممنون از محبت شما .. کامران

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.